bakerman

...en ken je deze nog? Weer een 'zalige schijf' zoals ik zou zeggen in de tijd dat Mr. Van Hoof daar luidkeels zou aan toevoegen .'Brekt da kot af' wat kempisch dialect is voor..., nu ja vul zelf maar in. Ergens zou Mr. Svenson daar achter nog luidkeels 'moa doe da dan' aan toevoegen alvorens het pand te 'slopen'. Ja waar zijn de tijden. Binnenkort is het weer zo ver. Oud-leidings weekend. Een excuus om met z'n'allen nog eens pinten te gaan drinken. Zo dapper als we vroeger vertrokken met een koffer vol. Zo-voorzichtig-proberen-we-mekaar-er-nu-op-attent-te-maken dat we geen 18 meer zijn. Dat foto's best gemeden worden, als het niet de bedoeling is om heel de 'facebook)wereld laten mee te genieten en tot schande van 'het dorp' geroemd te worden. En toch blijft daar dat jeugdig kannibalisme zitten. Allesverslindende goesting om even te kunnen terugkeren naar de tijd van toen. Onverantwoord en onbezonnen, alles onder de mantel der jeugdige onschuld. Hoe zalig. De meeste hebben vrouw en kinderen. Sommige nog geen van beide. Het weekend zal in elk geval een pak rustiger verlopen. We hebben ergens in de Ardennen een chalet gehuurd. Er zal gewandeld / gemoutainbiked / ge -bbq-ed en bij gebabbeld worden. Ik kijk er naar uit. En ik blijk niet de enige te zijn.

Openb. 3:14-22

...of van welke kant je het bekijkt.
De ene zal zeggen 'ja',op de moment dat de andere net 'nee' uit zijn mond hoort rollen. Ze praten over hetzelfde onderwerp. Zijn het in wezen met elkaar eens. En slagen er toch in om mekaar mis te begrijpen. Er zit inderdaad een stuk koppigheid in de weg. Trots zo je het wil. Een lichte vorm van te beroerd om toe te geven dat je het eigenlijk wel met elkaar eens bent. Want "dan zijn we het allemaal met elkaar eens,zegt iedereen 'ja, dat is eigenlijk wel waar, en dan is het stil". -Soms zeg ik dus gewoon 'nee' om de discussie op gang te houden. Om de verloren standpunten eens op tafel te gooien. Niet omdat ik er persoonlijk achtersta. Uit interesse voor de redevoering.- Het doet me glimlachen. Ons sociaal karakter drijft ons op interessante wegen. Het is amusant om te zien dat er een onderliggend vertrouwen en 'graag zien' heerst. Mocht dat niet zo zijn, dan zou geen van beide voorgenoemde partijen zich genoeg op zijn gemak voelen om rustig --al lijk het soms zo niet-- verder te discussiëren. Het neemt zo nog enkele wendingen, tot luid gelach weerklinkt en de woorden 'ik stel het nu wat extreem voor, maar ge begrijpt wat ik bedoel hé'. Het zou leuk zijn mocht die lichtheid ook eens gehandhaafd worden in politieke kringen. Redevoeren. Een goei discussie zonder angst. Maar uit liefde voor het onderwerp. Geen standpunt geschuwd. 'Wil je graag dat ik het extreem voor je uitleg, awel luister dan maar eens...' Er zouden minder gefrustreerde en misnoegde politici in het landschap ronddwalen. En minder moeten worden rechtgezet achteraf. "sorry, dat ik sorry gezegd hebt hé". 'JA' het is wat. Professionele reclamemakers worden aangeschreven om campagnes te ondersteunen zo het heet. Obama heeft sociale media gebruikt dus: "komaan schrijf eens wat hete hangwoorden in mijn advertentie -moeten sommige gedacht hebben, en plak er maar meteen een .eu aan. Dan zijn mijn ambities meteen duidelijk of nee doe maar ne .com".
Grijs. Is wat eruit komt. Niet wit, niet zwart, Grijs. LAUW. '... nu u lauw bent in plaats van warm of koud, zal ik u uitspuwen.'

het hangt er maar van af door welke bril je kijkt

Laatst vroeg iemand me of ik een sitestructuur voor ze kon ontwerpen. Ok. Terwijl ik aan het achterhalen ben waar de site moet voor dienen, wie de doelgroep is, wat het grote geheel is en zo verder, kom ik er erachter dat er eigenlijk nog geen duidelijkheid is over de naam. Nu ja, er zijn wel een aantal ideeën maar nog geen zekerheden. Ok. We gaan aan de slag. Ik stel voor een antwoord te voorzien op een aantal vragen. Huiswerk gedaan. Leuk. Ik ben geen grafisch ontwerper. Ik speel graag. Maar ik ben geen grafisch ontwerper. Ik zei 'ik zal een aanzet doen om het idee wat vorm te geven'. Zo begrijp je beter wat ik in mijn hoofd heb. Een schets als het ware. Ik zet vlug wat op papier. Er zijn een aantal elementen die terug komen. Niet direct duidelijk hoe en waar ik me moet op baseren, gooi ik het geheel aan verbindingswoorden door een woordle. Mhh. Spontaan komt er een en ander naar boven en voor je het goed en wel doorhebt staat er een naam, krachtlijn en aanzet tot logo. Leuk hoe de zaken soms evolueren.

unfinished sympathy

is het de regen na de zon. Of de hamvraag naar meer kwaliteit. Ik kwam vandaag weer bij een song uit die voor mij een portie 'echtheid' meedraagt. Een no nonsens gevoel. Ik lees over winners en losers. Jammer is het. Onze catalogen die we in het leven hanteren om te klasseren. 'Steek ze maar in een vakje, dat is achteraf makkelijker om ze eruit te halen als het past of ze erin te steken als het nodig is'. Ik heb er me lang kwaad om gemaakt. Geprobeerd om me er tegen af te zetten. Luidkeels 'fuck the system' gescandeerd. Met de vraag 'fuk de wa..?' als gevolg. Achteraf gezien, waar. Wat is het systeem anders dan wij. Ik jij hij zij , wij. Ieder van ons. Las daarnet in de joepie --ja de joepie, gaan we nu niet verder op in-- een interview met Simon Wijfels, de jongen die werd neergestoken omdat hij de gsm nummer van een meisje niet wou geven. Een meisje dat hem nota bene achteraf negeerde dixit joepie. Hij vertelde ook dat hij zijn kleerkast vernieuwde om van zijn 'nerd'-gehalte vanaf te zijn. Dat hij zich een meer verbale houding heeft aangemeten om in de toekomst meer voor zich op te komen en van zich te laten horen. Dat de jongens die hem neerstaken het land uit zijn en ongestraft blijven. Ik wil niet de wending maken naar strafmaat. Wel naar opkomen voor jezelf. Het valt me op dat in een huidig straatbeeld je zowat alles kan veroorloven zonder dat iemand opkijkt. Als er iemand kijkt kom je met "'t is voor tv meneer, verborgen camera" wel weg. Geen mens draait zijn hoofd bij verbale agressie, nog minder bij fysieke. 'Blij dat ik het niet ben, denken velen'. Jammer. Maar wat op straat waar is is elders nog meer waar. You are on you're own now (escape from new york). Is een harde waarheid. DIY. Niemand zal het voor je doen. En ja, dat kan soms een goei zaak zijn en je hopen zelfstandigheid bijbrengen. En nee, niet in elke situatie is dat waar. Maar toch een beetje sympathie doet geen kwaad. Dus wees sebiet, wanneer je deur uit gaat of op weg ben naar de trein, eens vriendelijk en lach eens naar een medemens. Het kan mogelijk de enige glimlach zijn die hij vandaag krijgt.

where is my mind

Ik vraag het me soms af als ik 's ochtend op automatische piloot de weg van huis naar werk afhaspel een plaat die me dan steeds hardop goedgezind doet worden. Muziek doet soms echt wonderen. Ik deel ze graag met jullie.

melkkoeien

Het is vast een zaak die vele keren is besproken. Waar dan telkens wordt van gezegd dat er inderdaad iets zou moeten veranderen maar dat het toch jammer is dat het niet gebeurt. Over die man uit turnhout die zijn 'klaar voor productie waterstof motor' zag opgekocht worden om daarna in de kast te verdwijnen. Of zonet als ik in dit filmpje zag. The future. 2019. alles en iedereen interactief volledig dan te verstaan als het van de innovatoren bij windows afhangt. Fijne technologiën allemaal, but whats the use? Als we ze toch niet gebruiken. Nu. Om ons nu beter te bedienen. De topman van philips sprak er zich vrijdag nog iets minder voorzichtig over uit. 'Is het geen tijd om de oude industrieën zachtjes te laten inslapen en te investeren in nieuwe technologie'. Ik kan de mens geen ongelijk geven. Wat zouden we nu weer geld beginnen pompen in nog meer voorbij gestreefde industrie terwijl we op termijn toch omschakelen. Ja, en de productie arbeiders. Productie het kloppend hart van de economie. Productie is er ook als er nieuwe technologiën zijn. Auto's blijven vervoersmiddelen ook als ze op water of lucht of electriciteit of olie rijden. En wat met die prachtige initiatieven, die nieuw zijn. Van't weekend in de krant, die nu dankzij fan van't weekend acht weken lang in mijn bus zit. De eerste keer trouwens met lekker ontbijt. Staat daar ergens in't midden een kleine pagina met vernieuwende haalbare initiatieven. Over een trein die het concept bus met zich meedraagt en ontworpen is als een vleugel. Hij begeeft zich over een soort magnetische strip tegen een kleine 500km/h door het landschap, vervuilt niets. En is in nederland ontwikkeld. Klaar om geïmplementeerd te worden. Goekoper dan een HST-lijn in aanbouw. En toch. Tussen antwerpen en brussel bouwen ze nu, nu een nieuwe HST verbinding. Raar hé. Technologie wel. Maar vooruitgang. Ik weet het niet. Zoals je regelmatig op zaken van 50jaar geleden stoot. Eenvoudig primitief lang geleden beslist en nu nog steeds doorgevoerd. Dat het niet eenvoudig is om het van vandaag op morgen toe te passen akkoord. Maar waar zit dat 20 jaren plan dan. Waar zit dat dappere statement dat wij hier in België in 2030 allemaal met waterstof --of tenminste niet vervuilende motoren-- rondrijden. Wie steekt er zijn hand voor in het vuur. Niemand. Want het risico om te verbranden is het niet waard. Waarom niet. Is er niets meer waar je 's ochtends voor uit je bed komt dan. Is het allemaal zo afgevlakt dat we als een bende melkkoeien op commando naar de melkstal lopen en daarna terug braaf in de wei gaan staan omdat de boer ons daar zet. Meuuuhh. Oefen alvast maar, want het begint erop te trekken. En nee het is niet van hij heeft ne blog dus frustratie uiten. Ik heb een verzadigd kwaniteitsgevoel. De emmer der leegheid is vol. Om een ander zijn woorden te misbruiken. Of dacht jij er anders over.

traditie

Hoelang het precies al gespeeld wordt zou ik eens moeten uitzoeken. Lang genoeg om als traditie door te gaan. Al van als ik een klein ventje was weet ik nog. Maanden op voorhand beginnen repeteren. Toeleven naar 1 weekend. 3 keer spelen en het avontuur was al weer voorbij. Later als je groter bent zelf de organisatie in handen nemen. Misschien wel een rol. Anders zeker ijverig in de weer. Decor bouwen, zorgen voor licht en geluid. En/ of voor sommigen, deel uit maken van 'het orkest'. Ze stonden er weer afgelopen weekend. Met het 'Jungle book'.
't Was zalig om te zien. Je moet het toch maar doen. Vlotjes een 100 tal chirogaande jongeren weten te motiveren om vandaag het beste van zichtzelf te geven in een musical, inderdaad een musical. Van al die vroeger chirogaande jongeren een decorploeg, orkest, licht -en geluidsploeg samenstellen. En de rest vragen om pinten te komen tappen, kaartjes,te scheuren en een kassa voor te zitten. 900 toeschouwers en een 300 joelende kinderen in de namiddag voorstelling al resultaat. Ik vind dat goed gedaan. Alles vrijwillig en vanuit een goed hart. Om met jongeren (en kinderen) aan te slag te gaan. Het dorp nog eens een weekend entertainment aan te bieden en vanuit een gezonde volharding te laten zien dat de jeugd ook wel iets kan. Veel bedrijven kunnen er iets van leren. Heel wat sociale skills die maken dat alles draait en vlot verloopt. Met momenten crisimanagement van hoog niveau. Bij gestaan door professionals achter de schermen, gecombineerd met opkomend creatief talent. Ja ze hebben dat weer goed gedaan. Ik heb er van genoten. En had heimwee naar de tijd van toen. Misschien binnekort als er tijd is. Wie weet?