Het is zowat de basis van elke beginsel van ons mens-zijn.
Sommigen vertalen ze in grootse daden of pleziertjes.
Anderen liggen er 's nachts van wakker of schrijven er liederen over.
Het blijft fascinerend waarom de ene wel en de andere niet.
Keer op keer prikkelt het wanneer iemand ze waar maakt.
In groep zitten we gespannen te kijken wanneer ze worden omgezet in sportieve prestaties of meesterwerken. Tot het op onszelf aankomt want dan is er steeds toch weer dat fenomeen.
Dat zovelen in de ban houdt om het niet te doen. Om te blijven ploeteren in het vastgeroeste systeem van alle dag.
Toch komt de moment dat de lokroep niet meer te negeren is, de realiteit niet meer rijmt en alles wijkt voor dat wat je in wezen drijft.
Jouw droom.
Vandaag zie ik meer en meer mensen rond mij die ze waarmaken.
En dat siert.
We zijn het onszelf verschuldigd.
Hebben alles in onze mars om ze waar te maken.
Het enige wat ons scheidt is het doen.
coming soon
Het gaat goed. Dank je. De weg, zijn gangetje. Tijd weinig. En toch evenveel als jou. 24 uur in een dag. De intussen al goed ingewerkte job gaat met veel van mijn aandacht lopen. Fijn om opnieuw gepassioneerd bezig te zijn. De documentaire is bijna klaar. Benjamin legt de laatste hand aan het beeldmateriaal, de Engelse ondertitels zijn bijna klaar. Zo kan ze mee met Luc de wereld rond. En is ze klaar om naar de (docufilm)festivals te trekken. Ik denk er momenteel nog over om de geluidstrack te laten opkuisen zodat, mocht ze op groot scherm vertoond worden, er geen technisch euvel in de weg kan staan van een perfecte vertoning. Nog even raad inwinnen over hoe ik ze best aan de wereld loslaat en dan is het rond. Een jaar werk. Van na de uren, tussendoor, tot 's avonds laat en met veel hulp van goedhartige mensen. Letterlijk. Gezamenlijke
inspanningen van liefdevolle intenties. Ja, dat bestaat nog. Een samenwerking. Zonder gezwets en gezever over belanghebbenden, achterklap en intriges, machtsmisbruik en aftroggelarij. Met contracten opgesteld door de menselijke ziel. Met een handdruk en een woord. Een echt woord. Zoals dat vroeger wel eens gegeven en gehouden werd. In de tijd dat je nog een week op voorhand afsprak om ergens aanwezig te zijn. Maar nog even en ze ligt er dus. Afgewerkt. Klaar om gezien te worden. Om jullie in beweging te zetten. Haar boodschap uit te dragen. Op de enkele exemplaren die ik gaandeweg in preview heb laten draaien zijn de reacties nu al hartverwarmend. En zo is het ook bedoeld. Gemaakt door mensen, voor mensen.
Spoedig deel ik ze met jullie allemaal...
i wish you...
De grootste vergissing is dat met vrijheid geen verantwoordelijk gepaard gaat. Hij die vrij is zal pas waarlijk begrijpen wat het inhoud om een keuze te maken. Spreken over bewustzijn en waarde is niet hetzelfde als dagdagelijks waar te maken waar beloftevol wordt over gesproken, ijl en populair. Mogelijk zal nooit iemand het opmerken. Toch komt met zekerheid de moment, die ene blik die het allemaal doorziet. Je zal er staan, naakt en zonder antwoord, wanneer je wordt geroepen. Doorzeeft. Je verweer zal mateloos, doch onbestaande zijn. Het materiële zal verdwijnen, de weegschaal gevuld met je ziel. Dan pas zal je weten of je de pluim hebt verdiend, het zal aan haar zijn dat je wordt gewogen. Los van scrupules en excuses. Leef niet zwaar, maar vrij. Reis licht. Wees zuiver in je gemoed. En begeer nooit iemand anders goed. Bedenk dat je naaste is als jijzelf. Maar bovenal wees trouw aan jezelf, eer je gevoel. And always wear sunscrean. Have a nice 2010.
2009
Rampspoed, chaos en gebrek aan morele waarden. Zo gaat het eraan toe als de aarde nog 6 graden opwarmt. Als het een geruststelling mag zijn. Sinds het begin van de waarnemingen zijn we 0,8°C opgewarmd. We kunnen er dus nog iets aan doen voegen de wetenschappers er dan steeds hoopvol aan toe.
"Is dat zo" vraag ik me dan steeds af. Tenzij dat er ergens een collectieve bewustwording plaatsvindt waarbij ieder van ons opstaat en drastische verantwoordelijkheid neemt, lijkt het niet dat er verandering op komst is. Wie gaat vandaag het comfort opgeven waaraan hij zo is gehecht geraakt. Bovendien zijn we zo opgevoed in een economisch systeem dat het zeer moeilijk is om daar morgen vanaf te stappen. Stel dat je niet meer moet gaan werken voor je geld. Dat de job die je uitvoert een bijdrage wordt aan de maatschappij en als nut heeft om een betere samenleving te bekomen. Dat je vervolgens alles hebt wat je nu hebt, maar zonder de materialistische waardemeter, geld genaamd. Kan je dat aan denk je? Ben je volwassen genoeg om je ego opzij te schuiven en te doen wat je graag doet, zonder jaloers te zijn op je buurman, die wel doet wat hij graag doet? Ik durf er mijn hand niet voor in het vuur steken.
Maar daar stevenen we wel op af, als ik de wetenschappers mag geloven. Het zeeniveau stijgt, een heleboel van het land wat we nu bewonen komt onder water te staan. Een ander deel van het land waar massa's mensen wonen veranderd in woestijn. Mensenstromen van vluchtelingen komen opgang. Uiteindelijk gaan we beginnen vechten voor ons stukje land en levensnoodzakelijke benodigdheden.
Want blijkbaar zijn we niet volwassen genoeg om nu reeds aan oplossingen te denken. Zij die de rijken der aarde worden genoemd hebben het goed en houden dat graag zo. Rijkdom werkt verslavend, vooral de materiële. Meneertje "meer". Die wordt met hand en tand verdedigd. En reken maar eens uit hoe wij allemaal vandaag de zakken van die rijken vullen. Olie is zowat de meest gebruikte grondstof op dit moment. En toch spreken de wetenschappers dat het niet te laat is. Dat we opwarming van de aarde nog kunnen tegen, als we maar minder CO2 uitstoten. Bijna een Amerikaanse film. "Armageddon afgewend door een eenduidige oplossing". Was het maar zo eenvoudig. Wat als de CO2 uitstoot er niets mee te maken heeft. Wat als de opwarming
een fenomeen is dat nu eenmaal natuurkundig vastligt. Zoals we seizoenen kennen op een jaar. Zomer en winter, maar dan kosmisch gezien....
Maar het is inderdaad niet te laat. Zelfs een temperatuursverhoging van 6 graden, maakt leven op onze dierbare planeet niet onmogelijk. Het enige wat we kwijt zijn is onze job, misschien ons huis en waarschijnlijk een deel van onze medebewoners.
Niet leuk, maar niet onmogelijk. Het zal samenwerking vragen. We zullen verantwoordelijkheid moeten nemen voor onszelf en af moeten stappen van onze eigen kleine wereld. Moeten leren rekening houden met elkaar. Onze buren opnieuw moeten leren kennen en vertrouwen, terug wat meer mens worden. We zullen drinkbaar water moeten ontginnen uit de oceanen en een motor moeten ontwikkelen die niet op fossiele brandstof draait, noch door een centrale wordt aangestuurd. Het zal wat moeite kosten, maar moeilijk gaat ook. En als u dat niet gelooft. Dan ligt er nog wel een verhaal klaar over een inslag van een komeet of zo ;) Have fun, while it lasts.
"Is dat zo" vraag ik me dan steeds af. Tenzij dat er ergens een collectieve bewustwording plaatsvindt waarbij ieder van ons opstaat en drastische verantwoordelijkheid neemt, lijkt het niet dat er verandering op komst is. Wie gaat vandaag het comfort opgeven waaraan hij zo is gehecht geraakt. Bovendien zijn we zo opgevoed in een economisch systeem dat het zeer moeilijk is om daar morgen vanaf te stappen. Stel dat je niet meer moet gaan werken voor je geld. Dat de job die je uitvoert een bijdrage wordt aan de maatschappij en als nut heeft om een betere samenleving te bekomen. Dat je vervolgens alles hebt wat je nu hebt, maar zonder de materialistische waardemeter, geld genaamd. Kan je dat aan denk je? Ben je volwassen genoeg om je ego opzij te schuiven en te doen wat je graag doet, zonder jaloers te zijn op je buurman, die wel doet wat hij graag doet? Ik durf er mijn hand niet voor in het vuur steken.
Maar daar stevenen we wel op af, als ik de wetenschappers mag geloven. Het zeeniveau stijgt, een heleboel van het land wat we nu bewonen komt onder water te staan. Een ander deel van het land waar massa's mensen wonen veranderd in woestijn. Mensenstromen van vluchtelingen komen opgang. Uiteindelijk gaan we beginnen vechten voor ons stukje land en levensnoodzakelijke benodigdheden.
Want blijkbaar zijn we niet volwassen genoeg om nu reeds aan oplossingen te denken. Zij die de rijken der aarde worden genoemd hebben het goed en houden dat graag zo. Rijkdom werkt verslavend, vooral de materiële. Meneertje "meer". Die wordt met hand en tand verdedigd. En reken maar eens uit hoe wij allemaal vandaag de zakken van die rijken vullen. Olie is zowat de meest gebruikte grondstof op dit moment. En toch spreken de wetenschappers dat het niet te laat is. Dat we opwarming van de aarde nog kunnen tegen, als we maar minder CO2 uitstoten. Bijna een Amerikaanse film. "Armageddon afgewend door een eenduidige oplossing". Was het maar zo eenvoudig. Wat als de CO2 uitstoot er niets mee te maken heeft. Wat als de opwarming
een fenomeen is dat nu eenmaal natuurkundig vastligt. Zoals we seizoenen kennen op een jaar. Zomer en winter, maar dan kosmisch gezien....
Maar het is inderdaad niet te laat. Zelfs een temperatuursverhoging van 6 graden, maakt leven op onze dierbare planeet niet onmogelijk. Het enige wat we kwijt zijn is onze job, misschien ons huis en waarschijnlijk een deel van onze medebewoners.
Niet leuk, maar niet onmogelijk. Het zal samenwerking vragen. We zullen verantwoordelijkheid moeten nemen voor onszelf en af moeten stappen van onze eigen kleine wereld. Moeten leren rekening houden met elkaar. Onze buren opnieuw moeten leren kennen en vertrouwen, terug wat meer mens worden. We zullen drinkbaar water moeten ontginnen uit de oceanen en een motor moeten ontwikkelen die niet op fossiele brandstof draait, noch door een centrale wordt aangestuurd. Het zal wat moeite kosten, maar moeilijk gaat ook. En als u dat niet gelooft. Dan ligt er nog wel een verhaal klaar over een inslag van een komeet of zo ;) Have fun, while it lasts.
Ineten
Een opeenvolging van gebeurtenissen. Zo wordt tijd weleens beschreven. Dat er een verschil is tussen conventionele - en psychologische tijd. Dat het neerkomt op de beleving ervan. Wel de soep staat klaar. De meisjes kijken er naar uit om nog eens thuis te komen eten. Ik beloofde nu het nog kan, dat het nog eens mocht. Niet blijven ineten.
Ineten, een woord uit een ver verleden. Ik heb er nooit last van gehad. Met een zorgende grootmoeder op 100m van de lagere school was eens blijven ineten voor ons een belevenis, een uitstap, zo eens op school blijven eten... Voor kinderen die vandaag opgroeien een dagelijkse realiteit. Want wie is 's middags nog thuis om de kinderen van school te gaan halen en ze een uur later terug te brengen. Ik op deze moment. Nog één dag. En dus geef ik ze dat graag. Ze kijken er naar uit, ik ook. Want vanaf morgen zal de routine weer terugkeren en de tijd genadeloos snel gaan. Nieuwe prikkels zorgen voor een intensere beleving van tijd. Een dag wordt weer een week en een jaar een vingerknip.
Ineten, een woord uit een ver verleden. Ik heb er nooit last van gehad. Met een zorgende grootmoeder op 100m van de lagere school was eens blijven ineten voor ons een belevenis, een uitstap, zo eens op school blijven eten... Voor kinderen die vandaag opgroeien een dagelijkse realiteit. Want wie is 's middags nog thuis om de kinderen van school te gaan halen en ze een uur later terug te brengen. Ik op deze moment. Nog één dag. En dus geef ik ze dat graag. Ze kijken er naar uit, ik ook. Want vanaf morgen zal de routine weer terugkeren en de tijd genadeloos snel gaan. Nieuwe prikkels zorgen voor een intensere beleving van tijd. Een dag wordt weer een week en een jaar een vingerknip.
Thuis
Tussen jobs. Een maand tijd. Een luxe die je niet dikwijls ervaart. Ik kan er een maand op uit trekken en wat gaan reizen.
Maar dan de diegene missen die ik thuis achter laat. Daarom doe ik wat ik nu doe. Thuis zijn. Een ritme dat niet te
onderschatten is zo thuis zijn. Sommigen kiezen hun beroep zo. Voeger wat minderwaardig bekeken. Huisvrouw. Later ook bijgestaan door de huisman. Laat de vrouw maar carrière maken. Geen van twee bij ons thuis. We doen beide te graag wat we doen. Thuis is daar een fundamenteel onderdeel van. Net als onszelf. Maar ik heb tijd nu. Taken die anders blijven liggen komen nu aan de orde. Het opvangprobleem waar we vaak mee geconfronteerd worden is even opgelost. De achterstallige wasmachines bijna ingehaald. Ik ben thuis en heb eigenlijk nog maar weinig tijd. Ik besef voor het eerst hoe snel een dag gaat. Zoveel taken die in huis moet gebeuren en zo weinig uren die er tegenover staan. ze hebben mijn respect die huisvrouwen en mannen.
Maar dan de diegene missen die ik thuis achter laat. Daarom doe ik wat ik nu doe. Thuis zijn. Een ritme dat niet te
onderschatten is zo thuis zijn. Sommigen kiezen hun beroep zo. Voeger wat minderwaardig bekeken. Huisvrouw. Later ook bijgestaan door de huisman. Laat de vrouw maar carrière maken. Geen van twee bij ons thuis. We doen beide te graag wat we doen. Thuis is daar een fundamenteel onderdeel van. Net als onszelf. Maar ik heb tijd nu. Taken die anders blijven liggen komen nu aan de orde. Het opvangprobleem waar we vaak mee geconfronteerd worden is even opgelost. De achterstallige wasmachines bijna ingehaald. Ik ben thuis en heb eigenlijk nog maar weinig tijd. Ik besef voor het eerst hoe snel een dag gaat. Zoveel taken die in huis moet gebeuren en zo weinig uren die er tegenover staan. ze hebben mijn respect die huisvrouwen en mannen.
?
Steeds de vraag. Die ene vraag. Ze houdt zich rustig op de achtergrond. 'Ga maar rustig door hier is niets zien, carry on carry on...' En zo doende vergeet je dat die vraag daar ergens zit te wachten. Rustig, met tijd. Om op de moment dat je indommelt je terug wakker te maken. Zachtjes fluistert ze in je hoofd, diezelfde vijf woorden, die je niet wenst te horen, want je had allemaal reeds mooi voor elkaar.
'is dit wat je wil'
Ja, reken maar.
Abonneren op:
Posts (Atom)