Licht

Door ondermaats te blijven
bewijs je de wereld geen dienst.
Er is niets verlichts aan in je schulp te kruipen
opdat andere mensen zich niet onzeker zullen voelen.
We zijn geboren om Gods glorie te manifesteren,
die binnen in ons is.
Die glorie is niet in sommigen
maar in ieder van ons!
En terwijl we ons licht laten schijnen,
geven we anderen onbewust toestemming hetzelfde te doen.
Als wij van onze angst bevrijd zijn,
bevrijdt onze aanwezigheid vanzelf anderen.

Nelson Mandela. Uit zijn inaugurele rede als president van Zuid-Afrika 1994.

Laat het een uitnodiging zijn om je licht te laten schijnen in deze duistere tijden.
Steek het niet weg in je bed van angst.
Hang het hoog zodat iedereen kan zien dat ook in hen het licht aanwezig is.
Gebruik een glimlach, een vriendelijk gebaar.
Wees vriendelijk voor jezelf, frustreer je niet wanneer je in de file staat, het heeft gesneeuwd een meeting niet loopt zoals je had gepland. Wees dankbaar.
Indien je denkt niks te hebben om dankbaar voor te zijn, blader eens door een krant.

Verantwoording

Verantwoording. De kern van het woord zit in het antwoord. Het voorvoegsel ver, is gericht op een afstand in de tijd. Soms naar de toekomst toe, maar ook naar het verleden.

Veel mensen vinden het niet prettig om 'nu' een antwoord te geven op die toekomst of dat verleden. Beslissingen worden vaak uitgesteld of bij anderen gelegd. Zodat niet zij de vraagsteller van antwoord moeten dienen, maar de andere.

"Zolang ik niet zelf beslis, kan ik niet verantwoordelijk worden gehouden" is vaak de gedachtegang die ermee samenhangt.

De mogelijkheid om iemand van antwoord te dienen sterkt ons. Het vormt ons als persoon en duidt aan hoe (veer)krachtig we zijn. Het bouwt ons intern referentiekader en maakt ons minder afhankelijk van het welbevinden van onze omgeving. De kern van de beslissing ligt immers bij jezelf. Het is daarom van uiterst belang dat wanneer je een beslissing neemt, je er ook volledig achter staat.

Wie zich extern refereert komt altijd te laat.

Of om het met iemand anders zijn woorden te zeggen:

"Als je zit, zit dan.
Wanneer je staat, sta.
Maar wankel niet."

coming soon

Het gaat goed. Dank je. De weg, zijn gangetje. Tijd weinig. En toch evenveel als jou. 24 uur in een dag. De intussen al goed ingewerkte job gaat met veel van mijn aandacht lopen. Fijn om opnieuw gepassioneerd bezig te zijn. De documentaire is bijna klaar. Benjamin legt de laatste hand aan het beeldmateriaal, de Engelse ondertitels zijn bijna klaar. Zo kan ze mee met Luc de wereld rond. En is ze klaar om naar de (docufilm)festivals te trekken. Ik denk er momenteel nog over om de geluidstrack te laten opkuisen zodat, mocht ze op groot scherm vertoond worden, er geen technisch euvel in de weg kan staan van een perfecte vertoning. Nog even raad inwinnen over hoe ik ze best aan de wereld loslaat en dan is het rond. Een jaar werk. Van na de uren, tussendoor, tot 's avonds laat en met veel hulp van goedhartige mensen. Letterlijk. Gezamenlijke
inspanningen van liefdevolle intenties. Ja, dat bestaat nog. Een samenwerking. Zonder gezwets en gezever over belanghebbenden, achterklap en intriges, machtsmisbruik en aftroggelarij. Met contracten opgesteld door de menselijke ziel. Met een handdruk en een woord. Een echt woord. Zoals dat vroeger wel eens gegeven en gehouden werd. In de tijd dat je nog een week op voorhand afsprak om ergens aanwezig te zijn. Maar nog even en ze ligt er dus. Afgewerkt. Klaar om gezien te worden. Om jullie in beweging te zetten. Haar boodschap uit te dragen. Op de enkele exemplaren die ik gaandeweg in preview heb laten draaien zijn de reacties nu al hartverwarmend. En zo is het ook bedoeld. Gemaakt door mensen, voor mensen.
Spoedig deel ik ze met jullie allemaal...

i wish you...

De grootste vergissing is dat met vrijheid geen verantwoordelijk gepaard gaat. Hij die vrij is zal pas waarlijk begrijpen wat het inhoud om een keuze te maken. Spreken over bewustzijn en waarde is niet hetzelfde als dagdagelijks waar te maken waar beloftevol wordt over gesproken, ijl en populair. Mogelijk zal nooit iemand het opmerken. Toch komt met zekerheid de moment, die ene blik die het allemaal doorziet. Je zal er staan, naakt en zonder antwoord, wanneer je wordt geroepen. Doorzeeft. Je verweer zal mateloos, doch onbestaande zijn. Het materiële zal verdwijnen, de weegschaal gevuld met je ziel. Dan pas zal je weten of je de pluim hebt verdiend, het zal aan haar zijn dat je wordt gewogen. Los van scrupules en excuses. Leef niet zwaar, maar vrij. Reis licht. Wees zuiver in je gemoed. En begeer nooit iemand anders goed. Bedenk dat je naaste is als jijzelf. Maar bovenal wees trouw aan jezelf, eer je gevoel. And always wear sunscrean. Have a nice 2010.

2009

Rampspoed, chaos en gebrek aan morele waarden. Zo gaat het eraan toe als de aarde nog 6 graden opwarmt. Als het een geruststelling mag zijn. Sinds het begin van de waarnemingen zijn we 0,8°C opgewarmd. We kunnen er dus nog iets aan doen voegen de wetenschappers er dan steeds hoopvol aan toe.
"Is dat zo" vraag ik me dan steeds af. Tenzij dat er ergens een collectieve bewustwording plaatsvindt waarbij ieder van ons opstaat en drastische verantwoordelijkheid neemt, lijkt het niet dat er verandering op komst is. Wie gaat vandaag het comfort opgeven waaraan hij zo is gehecht geraakt. Bovendien zijn we zo opgevoed in een economisch systeem dat het zeer moeilijk is om daar morgen vanaf te stappen. Stel dat je niet meer moet gaan werken voor je geld. Dat de job die je uitvoert een bijdrage wordt aan de maatschappij en als nut heeft om een betere samenleving te bekomen. Dat je vervolgens alles hebt wat je nu hebt, maar zonder de materialistische waardemeter, geld genaamd. Kan je dat aan denk je? Ben je volwassen genoeg om je ego opzij te schuiven en te doen wat je graag doet, zonder jaloers te zijn op je buurman, die wel doet wat hij graag doet? Ik durf er mijn hand niet voor in het vuur steken.
Maar daar stevenen we wel op af, als ik de wetenschappers mag geloven. Het zeeniveau stijgt, een heleboel van het land wat we nu bewonen komt onder water te staan. Een ander deel van het land waar massa's mensen wonen veranderd in woestijn. Mensenstromen van vluchtelingen komen opgang. Uiteindelijk gaan we beginnen vechten voor ons stukje land en levensnoodzakelijke benodigdheden.
Want blijkbaar zijn we niet volwassen genoeg om nu reeds aan oplossingen te denken. Zij die de rijken der aarde worden genoemd hebben het goed en houden dat graag zo. Rijkdom werkt verslavend, vooral de materiële. Meneertje "meer". Die wordt met hand en tand verdedigd. En reken maar eens uit hoe wij allemaal vandaag de zakken van die rijken vullen. Olie is zowat de meest gebruikte grondstof op dit moment. En toch spreken de wetenschappers dat het niet te laat is. Dat we opwarming van de aarde nog kunnen tegen, als we maar minder CO2 uitstoten. Bijna een Amerikaanse film. "Armageddon afgewend door een eenduidige oplossing". Was het maar zo eenvoudig. Wat als de CO2 uitstoot er niets mee te maken heeft. Wat als de opwarming
een fenomeen is dat nu eenmaal natuurkundig vastligt. Zoals we seizoenen kennen op een jaar. Zomer en winter, maar dan kosmisch gezien....
Maar het is inderdaad niet te laat. Zelfs een temperatuursverhoging van 6 graden, maakt leven op onze dierbare planeet niet onmogelijk. Het enige wat we kwijt zijn is onze job, misschien ons huis en waarschijnlijk een deel van onze medebewoners.
Niet leuk, maar niet onmogelijk. Het zal samenwerking vragen. We zullen verantwoordelijkheid moeten nemen voor onszelf en af moeten stappen van onze eigen kleine wereld. Moeten leren rekening houden met elkaar. Onze buren opnieuw moeten leren kennen en vertrouwen, terug wat meer mens worden. We zullen drinkbaar water moeten ontginnen uit de oceanen en een motor moeten ontwikkelen die niet op fossiele brandstof draait, noch door een centrale wordt aangestuurd. Het zal wat moeite kosten, maar moeilijk gaat ook. En als u dat niet gelooft. Dan ligt er nog wel een verhaal klaar over een inslag van een komeet of zo ;) Have fun, while it lasts.

?

Steeds de vraag. Die ene vraag. Ze houdt zich rustig op de achtergrond. 'Ga maar rustig door hier is niets zien, carry on carry on...' En zo doende vergeet je dat die vraag daar ergens zit te wachten. Rustig, met tijd. Om op de moment dat je indommelt je terug wakker te maken. Zachtjes fluistert ze in je hoofd, diezelfde vijf woorden, die je niet wenst te horen, want je had allemaal reeds mooi voor elkaar. 

'is dit wat je wil' 

Ja, reken maar.

den druppel

Spanning. Je baas maakt je het leven zuur, de collega gaat met waardering lopen waar jij zo hard voor werkte. De wagen voor je neemt de parkeerplaats waar jij op wachtte nadat je reeds werd voorgeglipt aan de kassa. Er zijn van die dagen. 'Vandaag is het zover' staat in't groot geschreven. En dan komt de druppel. Je reageert. Je spreekwoordelijke vuist is al vertrokken. Net voor je het bot onder je knokels voelt kraken valt het binnen, bad idea. Point of no return gepasseerd. Je bent al uit je vel gesprongen. De 'verzend' -knop van de e-mail te vroeg ingedrukt, de slok van de verboden fles, het gaspedaal, een letterlijke vuist. Je bent geraakt daar waar je het zacht gezegd het hardst voelt. Je eer gekrenkt, gevoelens genegeerd. Je wordt emotioneel. En daar zit het. Je reactie is een emotionele reactie. Niet logisch, niet doordacht, maar pure emotie. De sleutel zit in het beheersen van emoties. Zodat je een keuzevrijheid gaat ervaren en kan kiezen om een emotie toe te laten of niet. Het resultaat gaat zijn dat je niet langer slaaf van je emotionele behoeften bent, maar je meester wordt over de situatie. De keerzijde van de medaille is dat je bewustzijn groeit. En doordat je meer bewust bent, groeit ook je verantwoordelijkheid. Kort gezegd kan je jezelf niet meer weg steken achter de "Ich habe es nicht gewusst", maar ga je aansprakelijk worden gesteld voor je daden. Niet meer ontoerekeningsvatbaar vatbaar dus ;). Het leuke aan deze keerzijde is dan weer dat je opnieuw in staat zal zijn om verantwoordelijkheid te nemen voor jezelf. Je beter in staat zal zijn om te bepalen welke richting je zal uitgaan, je op een duidelijkere manier hetzelfde punt kan maken, je goed humeur terug zal vinden en je nog maar zelden in de situatie zal terugvallen waarop je denkt, wanneer je 'the point of no return' ziet passeren, damn bad idea. Enjoy the ride.