over de duif en de specht

We zitten aan de ontbijttafel tafel. Emma vraagt: "Johan, is dat een specht daar in die boom". Ik zie niet meteen waar ze bedoeld. "Daar in die boom met dat zwart kop'ke. Nee, dat is een duif". Emma volhard, "dat is toch een specht". Ik leg uit hoe een specht er uit ziet en hoe dat verschilt van een duif. Emma maakt zich boos. "En toch is het een specht", besluit ze. Ik probeer haar nogmaals het verschil tussen een duif en een specht te duiden. Emma maakt zich nog meer boos, "jij begrijpt mij niet". Op deze moment ben ik het beu en zeg ik aan Emma dat het niet lief is van haar om zo'n toon aan te slaan. Gevolg Emma maakt zich nog meer boos. Ondertussen heeft Valérie zich in het gesprek gemoeid en proberen we met twee uit te leggen dat sommige spechten een groen hoofd hebben en andere een rood, en dat een duif een grijs hoofd heeft... "Jullie begrijpen mij niet" , besluit Emma, "en ik vind het niet fijn als jullie zo tegen mij praten".

Ze ziet ondertussen dat ze zich vergist heeft en dat daar een duif zit. Toch vind ze het moeilijk om dat voor zichzelf toe te geven. Het is moeilijk voor haar om te aanvaarden dat ze sommige dingen nog niet in een oogopslag kan lezen. Zoals ook wij het vaak moeilijk hebben om te aanvaarden dat er gewoon een duif voor onze neus zit als wij denken een specht te zien.

2 wolven

Zo is er een verhaal over een oude indiaan die aan het vuur zijn kleinzoon vertelt dat in hem steeds twee wolven strijden. De ene wolf staat voor het goede in hem en leeft van gevoelens als liefde, vrede, rust, voldoening,... De andere wolf staat voor het kwade in hem en leeft van gevoelens als angst, afgunst, welbevinden,... Zijn kleinzoon luistert vol bewondering. Wanneer de oude indiaan zijn verhaal eindigt vraagt de jongen "maar opa, welke wolf wint dan het gevecht" de oude man antwoordt "diegene die ik voed, jongen. De wolf die ik eten geef wint de strijd".

Dromen

Het is zowat de basis van elke beginsel van ons mens-zijn.
Sommigen vertalen ze in grootse daden of pleziertjes.
Anderen liggen er 's nachts van wakker of schrijven er liederen over.
Het blijft fascinerend waarom de ene wel en de andere niet.
Keer op keer prikkelt het wanneer iemand ze waar maakt.
In groep zitten we gespannen te kijken wanneer ze worden omgezet in sportieve prestaties of meesterwerken. Tot het op onszelf aankomt want dan is er steeds toch weer dat fenomeen.
Dat zovelen in de ban houdt om het niet te doen. Om te blijven ploeteren in het vastgeroeste systeem van alle dag.
Toch komt de moment dat de lokroep niet meer te negeren is, de realiteit niet meer rijmt en alles wijkt voor dat wat je in wezen drijft.
Jouw droom.
Vandaag zie ik meer en meer mensen rond mij die ze waarmaken.
En dat siert.
We zijn het onszelf verschuldigd.
Hebben alles in onze mars om ze waar te maken.
Het enige wat ons scheidt is het doen.

Ineten

Een opeenvolging van gebeurtenissen. Zo wordt tijd weleens beschreven. Dat er een verschil is tussen conventionele - en psychologische tijd. Dat het neerkomt op de beleving ervan. Wel de soep staat klaar. De meisjes kijken er naar uit om nog eens thuis te komen eten. Ik beloofde nu het nog kan, dat het nog eens mocht. Niet blijven ineten.
Ineten, een woord uit een ver verleden. Ik heb er nooit last van gehad. Met een zorgende grootmoeder op 100m van de lagere school was eens blijven ineten voor ons een belevenis, een uitstap, zo eens op school blijven eten... Voor kinderen die vandaag opgroeien een dagelijkse realiteit. Want wie is 's middags nog thuis om de kinderen van school te gaan halen en ze een uur later terug te brengen. Ik op deze moment. Nog één dag. En dus geef ik ze dat graag. Ze kijken er naar uit, ik ook. Want vanaf morgen zal de routine weer terugkeren en de tijd genadeloos snel gaan. Nieuwe prikkels zorgen voor een intensere beleving van tijd. Een dag wordt weer een week en een jaar een vingerknip.

kiezen

Sommigen kiezen voor een halftijdse job, om daarnaast nog iets te doen wat ze 'graag' doen. Ze kijken op naar mensen die dan voor hun 'passie' kiezen en er alles voor geven. 

Ik leerde dat er geen zaken zijn die je half kan doen. Ofwel doe je ze, ofwel niet. 

Hoe dan ook je steekt er je energie in. En die krijg je niet meer terug. Door ergens energie in te steken voed je het. Denk maar aan je auto, zonder benzine rijdt die niet. Hetzelfde voor de dingen die jij graag doet, zonder jouw energie gebeurt er niks. 

Dus leerde ik dat het beter is om energie te steken in dat wat je voedt, waar je warm van loopt en energie van krijgt, je goed gezind van rondloopt of zoals de bond zonder naam het zo mooi verwoord, 'waar het hart van vol is loopt de mond van over' .  Het lijkt moeilijk, maar in weze is het eenvoudig. Het is waarvoor je kiest. 

the final frontier

Niet iedereen gaat het met volgende uitspraak eens zijn, maar ik ervaar mezelf meestal als iemand met veel geduld. Mijn geduldigheid wordt soms verward met koppig zijn. Ik blijf lang in iets geloven. En zolang ik in iets geloof ga ik er voor.
Zolang ik er voor ga ben ik geduldig. Met oog op resultaat, but never give up, never ever give up. Het zou niet de eerste keer zijn dat dit in mijn nadeel uitdraait en dat die geduldigheid, uitmond in een koppig volharden, in een nog liever doodvallen dan opgeven.
Er zijn moment dat ik de voordelen ervaar, doorbijten mij loont en voldoening schenkt. Soms gaat doorbijten gepaard met afzien. Bij het sporten. Wanneer je voor de 3e keer aan het sterven bent en je niets liever wil dan opgeven, stoppen, afstappen, je neerzetten, maar koppig de tanden op elkaar zet om nogmaals de benen de sporen te geven die reeds kilometers geleden achterbleven in bijna verzuurde toestand.
En dan die andere kant. Wanneer het volharden een mentaal gegeven is. Je komt terecht in een schemerzone van geloof en fictie. Hoelang blijf je je voor de geest houden dat een situatie wel degelijk zal veranderen en wanneer komt de moment dat je stil voor je uitstaart en je fluisterend afvraagt of het misschien, dan toch niet ... Twijfel. Realiteit. Feiten die worden gebruikt om aan te tonen dat geloof wel degelijk loont. De raap voor de ezel. Volharden, geloven, geduldig zijn, of fictie, larie en apekool. Het is een dunne grens. Omdat ze dun is, is ze makkelijk te doorbreken. Ze is enkel moeilijk te herkennen. Wanneer loop je tegen je grens aan. Of wanneer is het gewoon een kwestie van nog even vol te houden. Het is aan jou om die grens te stellen. Niemand stelt ze in jouw plaats. In tegendeel, laat maar begaan. Het is aan jou om die grens aan te geven en voor jezelf te gaan staan op de moment dat jij vindt dat je aan de grens staat. Zonder douanier om je te vertellen wat mee mag naar de overkant, zonder spelregels om te bepalen wat mag en wat niet. Jij kiest. Hopelijk goed. En bewust. Zodat je nadien niet moet hervallen in de 'wat als' of de 'had ik maar'. Nee.
Jouw spel, jouw regels, jouw grenzen, jouw keuzes. It's your life, use it wel, you will only live it once.