jacuzzi surfin'

Ballad for my friends. Het werkt verslavend dat gevoel. Een emotionele drag doorheen een land waar jij koning bent. Niemand kan binnendringen. Wetten en muren onbepaald zijn. 1, 2, 3, 4 oi oi & were the bro's. Samen aan de kant een wiel vervangen, ne maat helemaal naar holland laten komen om u te depaneren of mekaar oppeppen om golven die vanop de kant al hoog lijken te trotseren. Het zit allemaal in die wereld van goei momenten. Zaken die geen geld kunnen kopen, die je steeds bij je draagt en met één gedachte je opnieuw weemoedig maken. En dan staat de realiteit van geld verdienen voor je deur, werk je jezelf een pleuris om wat vooruit te geraken en kijk je uit naar de moment dat je de volgende lege bladzijde kan beschrijven with the best stories to tell.
Of kort gezegd, thank you my friends, for another great vacation.

fw: gezever

UPDATE: Indien je hier terecht bent gekomen omdat je wil weten of de mail die je van Microsoft kreeg echt is of niet, laat ik je meteen zeggen, alle mails waarin een of andere instantie je geld belooft om ze door te sturen is SPAM. Verwijder ze, negeer ze, stuur ze niet door. Het kost je enkel tijd en energie. Onderstaande post, is dan ook een sarcastische opmerking om het misbruik van de goedgelovigheid der mensen aan te kaarten. Veel plezier.


‘t IS ECHT ECHT ECHT !!!!

Toen ik bovenstaande mail openklikte rinkelde mijn telefoon.

Aan de andere kant van de lijn, een meneer van Microsoft. Hij zei dat hij had gezien mij ‘de mail’ was doorgezonden.

Of hij even mijn rekeningnummer mocht weten. ‘Waarom precies’ was mij eerste reactie. Ik bleek de 100.000.000ste ontvanger van deze mail te zijn. Stel je voor de honderd miljoenste. What are the odds, right? Ik vroeg even of dit een grap was. Tuurlijk niet. ‘Zo meteen zal je ook een mail van een gerechtsdeurwaarder ontvangen’ zei hij, om een afspraak te maken om de cheque te overhandigen. Cheque? Welke cheque? Die 245€ die jullie beloven? Stort die maar gewoon op mijn rekening, je hebt de nummer nu… Nee, nee meneer Peeters , u heeft 1.000.000 € gewonnen. De hoofdprijs zeg maar…. Ik werd even stil, warm en koud te gelijk, een miljoen euro… wow en dat allemaal dankzij mijn vriend dit naar mij doorstuurde. Door gewoon een mail te ontvangen…

Dank je ! ! ! Wie had dit ooit kunnen denken. Ik die steeds dacht dat mailtjes zoals deze om zo door te sturen pure onzin was. Rommel om mensen van hun tijd te beroven of om op een goedkope manier wat e-mailadressen te ronselen om achter af je mailbox vol te dumpen met spam.

Ongelofelijk…. Merci!

wonder

Denk eens aan iets wat je graag anders zou zien.
stel dat vannacht wanneer je slaapt er een wonder zou plaats vinden. Enkel weet je het niet. En dat wonder zorgt ervoor dat je al je 'problemen' ineens zijn opgelost.
Wat zou er anders zijn als je 's ochtends wakker wordt?

terug thuis

Ze mist ze. Elke dag een beetje meer. Nachten verlopen, eerst vlotjes dan langzamer en langzamer. Dromen worden nachtmerries over dochters die mama's hulp nodig hebben. Weerspiegeling van een week gemis. De zenuwen drijven haar het bed uit. Straks is het zover, na een week papa komen de meisjes terug thuis. Een voormiddag in fast forward. Het huis spik en span, het afhaal uur vervroegd want het duurt al te lang. Met een brede glimlach stapt ze haar auto in. De tijdmachine. Een stuk niemandsland, dat acclimatiseert. Een vacuüm van tijd voor haar en haar meisjes, alvorens ze hen weer delen moet.
'JOHAN, JO-HAN', gillende kinderstemmen. Ze vliegen me rond de nek, dikke zoenen en knuffels. Trots als ik zeg dat ze weer zo gegroeid zijn. 'Ja, we hebben jou ook gemist', 'ikke niet', 'ikke wel', 'ja ik ook, een beetje' plagen ze me. We trekken nog naar de speeltuin, eten kip met fritjes en appelmoes. De douche in, een verhaal en naar bed. Een kwartier later is het stil.
'Ons' meisjes zijn terug thuis en mijn vrouw, wordt weer moeder.

gisteren

Het was niet meer dan een fietsstuur vast houden en trappen. Wat later dat stuur wisselen voor een fris glas gevuld met pastis, nog eens een welverdiende plons in het zwembad nemen en overheerlijk tafelen. De aanpassing naar een toetstenbord onder de vingers verliep als een cultuurshock. Deze vakantie koos ik zeer bewust mij offline te begeven en te houden. Mails uit. Laptop in de zak op slot en sleutel weg leggen. Even heb ik me laten verleiden om telefoon aan de wifi te onderwerpen. De lokale technische problemen hebben me van dit euvel weerhouden. En wonder waar. De wereld is niet vergaan. Ik heb niets gemist (meestal mijn grote vrees). En ik heb me lang niet meer zo rustig gevoeld -al moet ik toegeven dat 2 weken voor mij net een week te kort is om helemaal tot zen te komen. Het ritme waarop ik bewoog was ongeveer evenredig waarmee ik de bergen beklom. Zalig traag en toch pittig, met een welgekomen daling na een calorieverslindende tocht. Ik en mijn lijf. Dat voelde goed. Een dag op uitstap met mijn meiden. Veel zwemmen, en genieten. De plannen die we thuis aan klusjes smeedde zijn helaas niet allen tot uitvoering gekomen, doch genoeg om er voldoening aan over te houden. Als uitsmijter een BBQ voor de hele familie. Met een volle Belgische zomerzon en dito bar, vrolijk versierd door de meisjes. Aan het gehalte lachsalvo's en vrolijke gezichten kon ik niet anders dan blij zijn met zo'n geslaagde afsluiter. En dan daagt het mij telkens weer die maandag dat ik terug mijn werkende bezigheden oppak. 'Waar zijn we toch mee bezig'. Al dat gerush en gehaast 50 weken lang, om dan 2 weken te beseffen dat we het toch fijner vinden als het wat rustiger aangaat.

verlof

boesjaka-boesjaka-boesjak-k-k-ka. Snel zo beweegt het leven momenteel. Eerst voelde het aan alsof ik mijn moto de sporen gaf. Schreeuwerig boven de 8000 toeren nog een powerboost als je hem naar de 10.000 jaagt. Schakel zonder ambriëren.
Een versnelling bij.Het reeds tot streep herleidde landschap vervaagt nu in een flits.
Zwart en wit nemen de kleuren over. Het omhulsel begint zo hard te trillen dat ik vrees elke moment brokstukken te verliezen. Rond mij is niets. Zwart. Snelheid is niet meer te defiëren in kmph. Mach, warpspeed. Lichtsnelheid. En dan lijkt alles stil te staan.
Slow motion. Matrix style. Ik begrijp niet goed wat er aan de hand is. Beweegt het nu
of staat het stil. Onder, boven, links rechts, voor achter, verdwijnen. Ik lijk te zweven, maar sta met mijn voeten op de grond. Ik hoor, voel en zie alsof ik verschillende werelden tegelijk functioneer. Droom ik. Ben ik wakker. Heb ik je dat nu echt gezegd, of... . Mijn brein partitioneert zich. Mijn bewustzijn vraagt aandacht op vele plaatsen. Wat ik nog mis is een manier om mijn lichaam mee te laten bewegen op dat ritme waaraan ik me in mijn hoofd lijk te verplaatsen. De ene deur in de andere uit. Het lijkt duidelijk en toch ligt er een waas die ik niet kan vatten, noch omschrijven. Vervelend ervaar ik mezelf wanneer ik tracht mijn innerlijke wereld om te zetten naar woorden en daar niet in slaag. Geïrriteerd hoor ik mijn stem spreken omdat ze mijn gedachtenstroom niet vertaald krijgt. De rij van zaken die ik wens te communiceren wordt steeds langer, mijn vingers kunnen mijn tempo niet volgen, mijn stembanden trillen zo snel mijn lippen bewegen kunnen. Een livestream van mijn gedachten zou handig zijn, met een aparte url voor alle belanghebbenden zodat ik parrallel kan uitzenden en dat iedereen mee is zonder dat ik aan de beperkingen van mijn lichaam vasthang om mezelf te communiceren. Kennen jullie dat gevoel dat je jezelf aan het voorbij rennen bent? Wat zal ik blij zijn als ik vanavond mijn mail uitzet en mijn verlof aanvangt. Peace here i come.

Golven

Bulderend. Kolkend. Zacht. Stuwend. Steil. Rustig. Agressief. Dreigend. Golven. Ze maken de meest bizarre emoties in je los. Euforisch wanneer je naar zee rijdt met het gevoel een clean uitgelijnde set aan te treffen. Beetje teleurgesteld als de wind niet is gaan liggen. Weer euforisch wanneer er een muur van water op je afkomt. Flits van paniek wanneer de drop net iets steiler is dan verwacht. Euforie wanneer je gewicht perfect gebalanceerd op je bord door het water klieft, de stuwende kracht van de golf onder je. Trots als je vrienden zeggen hoe een fijne golf dat was. Coolness om te antwoorden 'ja hé'. Openheid en vertrouwen wanneer je samen uitpeddelt en vraag aan je vrienden hoe het met hen gaat. Iets wat filosofisch wanneer je samen met je rug naar het strand zit te turen naar de aankomende mogelijkheden om weer eens de ziel uit je lijf te peddelen. Het samenzijn. Uren in de auto. Nieuwe mensen leren kennen met dezelfde passie. Of het weerzien van oude bekenden. Het maakt me dikwijls sentimenteel.