dagdagelijks

Sinds een dikke twee jaar zorgt ik bijna full time mee voor de opvoeding van twee meiden. Dagdagelijks. Niemand die me ooit vroeg of ik hiervoor wel gekwalificeerd ben, eens een test kon doen om te laten zien of mijn aanpak wel de juist is. Wel hebben we op voorhand goed doorgesproken hoe we het zouden aanpakken en afgetoest of onze visies overeenstemmen. Uren gepraat over hoe's en wat als'en. Tuurlijk is er twijfel, maar "wat maakt het uit als je maar gelooft, ...poep in je hoofd poep in je hoofd, wat maakt het uit.." dixit de raggende mannen. Een beetje plastisch uitgedrukt maar het bevat wel een redelijke grond van waarheid. De meeste zaken gebeuren op basis van vertrouwen. Je kan inderdaad contracten maken en je indekken tegen mogelijke risico's, waterdichte besprekingen voeren etc. De grond blijft vertrouwen. Je vertrouwt erop dat de keuze die je maakt de juiste is. Enkel het dagdagelijkse zal uitwijzen of het gevoel ook klopt. De praktijk bewijst de theorie. Vanwaar komt dat vertrouwen. Op wat baseer je dat. Een gevoel, je intuïtie, op weten, ervaring, mensenkennis, feiten,... Je kiest voor iemand omdat het klikt en je vertrouwt dat ze juiste is. Je gelooft in het verhaal en gaat ervoor. Je volgt je gevoel. Jouw gevoel. Het dagdagelijkse zal het uitwijzen.

terug thuis

Ze mist ze. Elke dag een beetje meer. Nachten verlopen, eerst vlotjes dan langzamer en langzamer. Dromen worden nachtmerries over dochters die mama's hulp nodig hebben. Weerspiegeling van een week gemis. De zenuwen drijven haar het bed uit. Straks is het zover, na een week papa komen de meisjes terug thuis. Een voormiddag in fast forward. Het huis spik en span, het afhaal uur vervroegd want het duurt al te lang. Met een brede glimlach stapt ze haar auto in. De tijdmachine. Een stuk niemandsland, dat acclimatiseert. Een vacuüm van tijd voor haar en haar meisjes, alvorens ze hen weer delen moet.
'JOHAN, JO-HAN', gillende kinderstemmen. Ze vliegen me rond de nek, dikke zoenen en knuffels. Trots als ik zeg dat ze weer zo gegroeid zijn. 'Ja, we hebben jou ook gemist', 'ikke niet', 'ikke wel', 'ja ik ook, een beetje' plagen ze me. We trekken nog naar de speeltuin, eten kip met fritjes en appelmoes. De douche in, een verhaal en naar bed. Een kwartier later is het stil.
'Ons' meisjes zijn terug thuis en mijn vrouw, wordt weer moeder.