jacuzzi surfin'

Ballad for my friends. Het werkt verslavend dat gevoel. Een emotionele drag doorheen een land waar jij koning bent. Niemand kan binnendringen. Wetten en muren onbepaald zijn. 1, 2, 3, 4 oi oi & were the bro's. Samen aan de kant een wiel vervangen, ne maat helemaal naar holland laten komen om u te depaneren of mekaar oppeppen om golven die vanop de kant al hoog lijken te trotseren. Het zit allemaal in die wereld van goei momenten. Zaken die geen geld kunnen kopen, die je steeds bij je draagt en met één gedachte je opnieuw weemoedig maken. En dan staat de realiteit van geld verdienen voor je deur, werk je jezelf een pleuris om wat vooruit te geraken en kijk je uit naar de moment dat je de volgende lege bladzijde kan beschrijven with the best stories to tell.
Of kort gezegd, thank you my friends, for another great vacation.

gisteren

Het was niet meer dan een fietsstuur vast houden en trappen. Wat later dat stuur wisselen voor een fris glas gevuld met pastis, nog eens een welverdiende plons in het zwembad nemen en overheerlijk tafelen. De aanpassing naar een toetstenbord onder de vingers verliep als een cultuurshock. Deze vakantie koos ik zeer bewust mij offline te begeven en te houden. Mails uit. Laptop in de zak op slot en sleutel weg leggen. Even heb ik me laten verleiden om telefoon aan de wifi te onderwerpen. De lokale technische problemen hebben me van dit euvel weerhouden. En wonder waar. De wereld is niet vergaan. Ik heb niets gemist (meestal mijn grote vrees). En ik heb me lang niet meer zo rustig gevoeld -al moet ik toegeven dat 2 weken voor mij net een week te kort is om helemaal tot zen te komen. Het ritme waarop ik bewoog was ongeveer evenredig waarmee ik de bergen beklom. Zalig traag en toch pittig, met een welgekomen daling na een calorieverslindende tocht. Ik en mijn lijf. Dat voelde goed. Een dag op uitstap met mijn meiden. Veel zwemmen, en genieten. De plannen die we thuis aan klusjes smeedde zijn helaas niet allen tot uitvoering gekomen, doch genoeg om er voldoening aan over te houden. Als uitsmijter een BBQ voor de hele familie. Met een volle Belgische zomerzon en dito bar, vrolijk versierd door de meisjes. Aan het gehalte lachsalvo's en vrolijke gezichten kon ik niet anders dan blij zijn met zo'n geslaagde afsluiter. En dan daagt het mij telkens weer die maandag dat ik terug mijn werkende bezigheden oppak. 'Waar zijn we toch mee bezig'. Al dat gerush en gehaast 50 weken lang, om dan 2 weken te beseffen dat we het toch fijner vinden als het wat rustiger aangaat.

verlof

boesjaka-boesjaka-boesjak-k-k-ka. Snel zo beweegt het leven momenteel. Eerst voelde het aan alsof ik mijn moto de sporen gaf. Schreeuwerig boven de 8000 toeren nog een powerboost als je hem naar de 10.000 jaagt. Schakel zonder ambriëren.
Een versnelling bij.Het reeds tot streep herleidde landschap vervaagt nu in een flits.
Zwart en wit nemen de kleuren over. Het omhulsel begint zo hard te trillen dat ik vrees elke moment brokstukken te verliezen. Rond mij is niets. Zwart. Snelheid is niet meer te defiëren in kmph. Mach, warpspeed. Lichtsnelheid. En dan lijkt alles stil te staan.
Slow motion. Matrix style. Ik begrijp niet goed wat er aan de hand is. Beweegt het nu
of staat het stil. Onder, boven, links rechts, voor achter, verdwijnen. Ik lijk te zweven, maar sta met mijn voeten op de grond. Ik hoor, voel en zie alsof ik verschillende werelden tegelijk functioneer. Droom ik. Ben ik wakker. Heb ik je dat nu echt gezegd, of... . Mijn brein partitioneert zich. Mijn bewustzijn vraagt aandacht op vele plaatsen. Wat ik nog mis is een manier om mijn lichaam mee te laten bewegen op dat ritme waaraan ik me in mijn hoofd lijk te verplaatsen. De ene deur in de andere uit. Het lijkt duidelijk en toch ligt er een waas die ik niet kan vatten, noch omschrijven. Vervelend ervaar ik mezelf wanneer ik tracht mijn innerlijke wereld om te zetten naar woorden en daar niet in slaag. Geïrriteerd hoor ik mijn stem spreken omdat ze mijn gedachtenstroom niet vertaald krijgt. De rij van zaken die ik wens te communiceren wordt steeds langer, mijn vingers kunnen mijn tempo niet volgen, mijn stembanden trillen zo snel mijn lippen bewegen kunnen. Een livestream van mijn gedachten zou handig zijn, met een aparte url voor alle belanghebbenden zodat ik parrallel kan uitzenden en dat iedereen mee is zonder dat ik aan de beperkingen van mijn lichaam vasthang om mezelf te communiceren. Kennen jullie dat gevoel dat je jezelf aan het voorbij rennen bent? Wat zal ik blij zijn als ik vanavond mijn mail uitzet en mijn verlof aanvangt. Peace here i come.

hoe de zaken lopen

Vroeger leek alles simpel. Ieder had zijn verantwoordelijkheden. Er waren meer kleine zelfstandigen en je kon nog zaken doen van man tot man. Dan zijn de grote giganten in het spel gekomen. De giganten van macht en meer. Meer voor ons en minder voor een ander. Economisch, maar ook op vorming en onderwijs, ziekenzorg en sociale zekerheid. Waar je vroeger nog op een menselijke toets mocht rekenen. Een 'we regelen dat wel', mag je nu blij zijn dat je überhaupt al iemand te zien krijgt. Regel het maar via onze website. Bel maar naar onze klantendienst. Een medewerker zal u hiervoor contacteren. Jammer is het.
Daar waar het bedrijf gedragen werd door de service van een van hun meestal zeer hulpvaardige medewerkers, wordt nu geschrapt in loonkost en extra budget gepompt in image building. En het woord zit er niet ver naast. Want image it is. Niets meer. Een leeg gegeven waar je in de 'echte' wereld tegen hun 'klote-imago'aanloopt. Hadden ze het maar begrepen denk ik dan, en hun geld geïnvesteerd waar hun klanten zich gewaardeerd voelden. Want daar is het tenslotte dan toch om te doen. De klant. Zonder afzet geen markt, zonder markt geen inkomen, geen bedrijf.

Tien jaar geleden ondervonden wij wat het doet om als een kleine hogeschool opgeslokt te worden door een keten. Ons nationaal radiografisch en filmtechnisch instituut ging op in een hogeschool voor wetenschap en kunst. Jaren later maakte ik hetzelfde mee toen studio herman teirlinck opgezogen werd door de hogeschool antwerpen. De autonomie gaat verloren. De eigenheid. En waarom vraag je dan? Was het niveau van opleiding niet voldoende? Was er niet genoeg vraag?

In de eerste plaats gaat het dan om centen. Hoe kan het ook anders in een economisch georiënteerd systeem. Maar hoe zit het dan met ziekenzorg en de sociale sector? Daar zou het economische toch niet mogen primeren op het welzijn. Blijkt dat wel zo te zijn. Werk je niet omdat je ziek bent, betaalt de staat je loon. Je kost geld. Daar waar het systeem ooit ontstaan is door een dokter te betalen om je gezond te houden, worden wij nu betaald om ziek te zijn. Tot daar aan toe. Wat er meer stoort is de controle erachter. En dan bedoel ik niet dat je kan gecontroleerd worden of je wel degelijk ziek bent. Controle over ons zijn.
Grotere organisaties, kleine zelfstandigen worden geranten en uiteindelijk werknemers. De eigenheid gaat verloren. Ja maar, zal je zeggen, het geeft toch zekerheid. Ja, de zekerheid dat je zal blijven krijgen wat je altijd al gekregen hebt. Maar je eigen weg gaan? Jouw ideëen volgen, dat liever niet. Wij zullen je zeggen wat onze ideëen zijn en dan mag jij die vertegenwoordigen. Dat is de grote schaal.

De kleine schaal is een rollenspel. Als mens besta je uit verschillende aspecten. En al die delen samen maken je tot één geheel. Vaak gebeurt het dat een van die delen een eigen leven gaat leiden zonder dat je erg bewust van bent. Je gaat zo op in je rol van bv moeder dat je vergeet dat er ook nog een vrouw in je schuilt, of een minares, of een zus, of een dochter, of een werkneemster of een... Maak de oefening maar eens, je komt makkelijk aan 20 rollen die je in je leven 'speelt'. Maar wie je werkelijk bent? Zoveel meer dan enkel maar de rollen die je vervult. En daar draait het dan rond. Wat houdt jou bezig, waar zit je eigenheid. Wat maakt je uniek? Wat is hetgeen je doet zonder dat iemand je er om vraagt. Wat zijn je passies?

Ik heb het niet altijd makkelijk om bepaalde rollen op me te nemen. Vaak komt de confrontatie dat het beperkend werkt om één bepaalde rol te vervullen, voelt het niet juist om in een andere geduwd te worden. Een juist evenwicht tussen al die verschillende delen is meestal wat het aangenaam maakt. En de zoektocht blijft voor de meeste onder ons van lange duur.

Vandaag is mijn voornaamste rol te genieten van een weekendje aan zee met mijn geliefden.
Ik hoop voor u hetzelfde, al hoeft het niet aan zee te zijn natuurlijk.

Cornwall

Het overkomt mij regelmatig wel eens dat ik de longen uit mijn lijf peddel om het tempo van een aanstormende golf zachtjes te evenaren, er vervolgens op te springen en als het helemaal goed loopt haar (ik denk graag aan een natuurelement als een zij) te berijden tot ze uitgeraasd is. Heel uitzonderlijk komt het eens voor dat aanstormende golven zich tot aan de Belgische of Nederlandse kust begeven. Meestal ga je ze een paar honderden kilometers verder zoeken. Cornwall deze keer. En bij lange afstanden horen lange ritten. 's Nachts rijden, dan is het rustig en duurt de dag wat langer. Tijdens zo'n rit kwam ons gesprek bij opvoeding terecht. Hoe zorg je ervoor dat je kinderen een goede opvoeding krijgen. Dat ze toch tijdens hun zoektocht naar zichzelf toch maar niet in aanraking komen met drugs. Harddrugs dan. Chemische brol zoals wij het in ons gesprek noemden. Het antwoord hebben we op die moment niet gevonden. We waren het er wel over eens dat als we iets konden doen, het een goede communicatie met onze kinderen onderhouden is. En dat begint al vroeg, heel vroeg.