R.I.P @oscarlynn

Ik kan niet precies benoemen waarom ik nu de noodzaak voel mijn schermnaam te veranderen.
Het is nooit een bewuste keuze geweest om me een alias of schuilnaam te geven.
Johan Peeters was benomen, dus voilà Oscar Lynn was daar.
De aanleiding was een gmailadres. En hop, de username op twitter was daar.
Maar het zet wel je merk neer. In dit geval een identiteit.

Wel de tijd van onbewuste keuzes is over.

Mijn naam is Johan Peeters. Aangenaam.

@_johan_peeters

(foto pieter baert)


twitter.com/_johan_peeters

Licht

Door ondermaats te blijven
bewijs je de wereld geen dienst.
Er is niets verlichts aan in je schulp te kruipen
opdat andere mensen zich niet onzeker zullen voelen.
We zijn geboren om Gods glorie te manifesteren,
die binnen in ons is.
Die glorie is niet in sommigen
maar in ieder van ons!
En terwijl we ons licht laten schijnen,
geven we anderen onbewust toestemming hetzelfde te doen.
Als wij van onze angst bevrijd zijn,
bevrijdt onze aanwezigheid vanzelf anderen.

Nelson Mandela. Uit zijn inaugurele rede als president van Zuid-Afrika 1994.

Laat het een uitnodiging zijn om je licht te laten schijnen in deze duistere tijden.
Steek het niet weg in je bed van angst.
Hang het hoog zodat iedereen kan zien dat ook in hen het licht aanwezig is.
Gebruik een glimlach, een vriendelijk gebaar.
Wees vriendelijk voor jezelf, frustreer je niet wanneer je in de file staat, het heeft gesneeuwd een meeting niet loopt zoals je had gepland. Wees dankbaar.
Indien je denkt niks te hebben om dankbaar voor te zijn, blader eens door een krant.

over de duif en de specht

We zitten aan de ontbijttafel tafel. Emma vraagt: "Johan, is dat een specht daar in die boom". Ik zie niet meteen waar ze bedoeld. "Daar in die boom met dat zwart kop'ke. Nee, dat is een duif". Emma volhard, "dat is toch een specht". Ik leg uit hoe een specht er uit ziet en hoe dat verschilt van een duif. Emma maakt zich boos. "En toch is het een specht", besluit ze. Ik probeer haar nogmaals het verschil tussen een duif en een specht te duiden. Emma maakt zich nog meer boos, "jij begrijpt mij niet". Op deze moment ben ik het beu en zeg ik aan Emma dat het niet lief is van haar om zo'n toon aan te slaan. Gevolg Emma maakt zich nog meer boos. Ondertussen heeft Valérie zich in het gesprek gemoeid en proberen we met twee uit te leggen dat sommige spechten een groen hoofd hebben en andere een rood, en dat een duif een grijs hoofd heeft... "Jullie begrijpen mij niet" , besluit Emma, "en ik vind het niet fijn als jullie zo tegen mij praten".

Ze ziet ondertussen dat ze zich vergist heeft en dat daar een duif zit. Toch vind ze het moeilijk om dat voor zichzelf toe te geven. Het is moeilijk voor haar om te aanvaarden dat ze sommige dingen nog niet in een oogopslag kan lezen. Zoals ook wij het vaak moeilijk hebben om te aanvaarden dat er gewoon een duif voor onze neus zit als wij denken een specht te zien.

't leven

Een zware om over na te denken. Een leven komt, een ander gaat. Zonder voorkeuren of vaste structuren. Nog niks bepaald. Alles nog mogelijk. Ik kijk er naar uit om het het mannetje of vrouwtje op de foto een van de volgende dagen te mogen begroeten.

Verantwoording

Verantwoording. De kern van het woord zit in het antwoord. Het voorvoegsel ver, is gericht op een afstand in de tijd. Soms naar de toekomst toe, maar ook naar het verleden.

Veel mensen vinden het niet prettig om 'nu' een antwoord te geven op die toekomst of dat verleden. Beslissingen worden vaak uitgesteld of bij anderen gelegd. Zodat niet zij de vraagsteller van antwoord moeten dienen, maar de andere.

"Zolang ik niet zelf beslis, kan ik niet verantwoordelijk worden gehouden" is vaak de gedachtegang die ermee samenhangt.

De mogelijkheid om iemand van antwoord te dienen sterkt ons. Het vormt ons als persoon en duidt aan hoe (veer)krachtig we zijn. Het bouwt ons intern referentiekader en maakt ons minder afhankelijk van het welbevinden van onze omgeving. De kern van de beslissing ligt immers bij jezelf. Het is daarom van uiterst belang dat wanneer je een beslissing neemt, je er ook volledig achter staat.

Wie zich extern refereert komt altijd te laat.

Of om het met iemand anders zijn woorden te zeggen:

"Als je zit, zit dan.
Wanneer je staat, sta.
Maar wankel niet."

2 wolven

Zo is er een verhaal over een oude indiaan die aan het vuur zijn kleinzoon vertelt dat in hem steeds twee wolven strijden. De ene wolf staat voor het goede in hem en leeft van gevoelens als liefde, vrede, rust, voldoening,... De andere wolf staat voor het kwade in hem en leeft van gevoelens als angst, afgunst, welbevinden,... Zijn kleinzoon luistert vol bewondering. Wanneer de oude indiaan zijn verhaal eindigt vraagt de jongen "maar opa, welke wolf wint dan het gevecht" de oude man antwoordt "diegene die ik voed, jongen. De wolf die ik eten geef wint de strijd".

ochtendstond

Augustus September oktober zo snel je ze schrijft zo snel zijn ze voorbij. Een zucht tussen twee gedachten. De herfst ruilt de zomer. Regenachtige dagen met bijtende ochtendstond. De fietstocht die je longen met vrieskou vult.Dat priemende gevoel in je handen als je terug de warmte tegemoet treedt. Heerlijk om je ochtendhumeur mee weg te spoelen.

Nog even en ze zijn met drie. Mijn zus wordt moeder. Die maand zal het november zijn met korte dagen en lange nachten. Het bedje staat klaar, het huis net als wij, bijna. Nog een laatste keer goed slapen. Nieuw leven. Een generatie erbij. Kunnen we op feesten weer praten over vroeger toen we zelf klein waren en hoe dat kleine wezen ons herinneringen terugbrengt waarvan we allang vergeten waren dat ze bestonden.

Om later te beseffen dat alles eigenlijk zo snel gaat dat we er veel te weinig bij stil staan. Druk druk druk en het is weer voorbij. Het jaar, het seizoen en soms ook het leven. Een eind. Een nieuw begin. Ochtendstond.