zondagmiddag

In tegenstelling tot mijn alter ego ben ik van vlees en bloed. Minder makkelijk om je weg te steken achter woorden. Met verantwoordelijkheden, met emoties. Meer dan lucht. Zondagmiddag. We werken verder aan de documentaire. Een volgende stap. De eerste montage is klaar. We hebben lang gepraat over wat de rode draad zal zijn. De kern van het verhaal. Schema's uitgetekend, de draden verbonden. En toch voel ik het niet. De beelden spreken daar niks van. De beelden. Momenten die terugkomen. Herbeleefd. Opnieuw bekijken, en nog eens en nog eens. Je denkt dat het lukt om er puur technisch naar te kijken. Maar dat is het niet. Opnieuw. Het verhaal is er. Maar je verliest de hoofdzaak. We proberen het nog eens. De hoofdpunten worden opgelijst en we gaan op zoek naar de essentie. Drie lijnen komen naar voor. Narratief, de interviews en de omkadering. We schetsen het geheel uit. En beginnen onze zoektocht. Het is een hele kunst om het evenwicht te bewaren. Je balanceert de hele tijd tussen, chronologie en verhaal. Blijt het duidelijk? Komt het over, heeft de kijker het nog mee? Je wil steeds zo weinig mogelijk verliezen. Zo veel mogelijk vertellen. Maar less is more. De eenvoud zoeken. Daar is het woord weer. De essentie. En dan komt die emotie naar boven. Het zit hem in zulke kleine dingen. Een beeld, een stem, een situatie die je herbeleeft. Swung en je bent emotioneel terug daar waar al eens geweest bent. Trigger happy. Na enkele uren zwoegen komen we eruit. We hakken weer een aantal knopen door. Gaan terug naar de basis van onze piramide en beginnen opnieuw stuk per stuk de blokken naar boven te schuiven die ons verhaal in de eenvoud vertellen. Laag per laag wordt dit herhaald. Het licht aan deze tunnel schijnt. We halen opgelucht adem. Weer zijn we een stap verder in de goede richting. Mr B. visualiseert het geheel. Ik poog het verhaal weer een stap verder te brengen in mijn hoofd. Volgende afspraak woensdag. Een nieuwe montage. Een nieuwe stap. Wordt vervolgd.

50

De nonkel wordt 50 vandaag. En wij gaan met z'n allen bowlen. Met z'n allen dat is heel de familie min de overledenen. Ik zei het nogal humoristische vanmiddag op mijn werk aan de keukentafel. Als antwoord op 'wie gaat er dan allemaal mee'. Maar zo luchtig het klinkt, zo zwaar het botst in mijn hart. 3 Zijn het er. En niet van de minsten. De op één na jongste neef, de padre familias - mijn grootvader en mijn moeder. Drie op minder dan één jaar tijd. Dat komt aan. Individueel is het voor elk van ons een harde dobber. Ieder heeft zijn unieke relatie met de persoon waavan hij/zij afscheid neemt. Maar ook collectief, als familie. Het is keer op keer een mengeling van verdriet en kwaadheid in een situatie waartegen je machteloos staat.
En vandaag wordt de nonkel 50. Zijn zoon was één van de drie. Het zal een feestje worden met gemengde gevoelens.

manier van denken

Ik wil blijven geloven dat orde en structuur de basis vormen van elke samenwerking.
Een manier van denken veranderen gaat zelden zonder slag of stoot. Meestal wordt daarbij vergeten dat je werk ondersteunt. Het doel is vereenvoudigen, duidelijkheid scheppen snel en accuraat beslissingen nemen. Niet altijd wordt dit in dank afgenomen. Vaak blijven mensen met de indruk achter dat ze controle verliezen. Terwijl in werkelijkheid net een gedeelde verantwoordelijkheid het antwoord is. Door mogelijke problemen te voorzien en al op te lossen voor ze zich stellen. Voorkomen is beter dan genezen beweerden mijn grootouders steevast. Online beschouw ik het niet anders. Zo vaak wordt nog gedacht dat een mailing maken hetzelfde is als een tekstbestand even opslaan als html. Een campagnesite maken hetzelfde is als een brochure voor druk klaar maken. Een homepage wisselen met een dieperliggende pagina 2 minuten werk is. Branden blussen is wat er dan gebeurd. Timing wordt zelden serieus genomen en alles moet snel snel gebeuren. En dan is er nog die brug naar nieuwe interactiviteit. Netwerken en digitale media. De wegen naast de diepe groeven die het klassieke denken al achterliet. Waar het op andere gebieden branden blussen is, moet hier de vonk nog overspringen. Opnieuw andere manier van denken. Ook daar niet zonder slag of stoot. Met de nodige terughoudendheid. Liever ongebruikte wegen, dan aanwezig zijn waar het hoort. Ik hoop dat de inzichten snel begrepen worden want het doet inderdaad denken aan missionariswerk.

De eenzame nacht.

Alles gaat zijn gang en vloeit over in niets. Vergankelijkheid kent zijn tijd. Een beeld schrikt. Het lijkt leeg. Hoe wordt eenheid een deel van je bestaan? De zachtste weg is de weg met de minste weerstand. De minste weerstand is vloeibaar. Vloeiend. Water gaat niet door iets, splijt niet, noch beukt. Water vloeit. Elk obstakel op de weg wordt deel van de weg. De weg vormt het geheel een constant bewegend mechanisme. Geen weerstand. Vloeiend. Met de stroom mee. Obstakels zijn feiten. Zaken die zich voordoen op de moment dat ze aanwezig zijn. Niet te negeren, niet weg te denken. Aanwezig, nu.

beestenboel

You Are a Pig

You are very intelligent, and you enjoy being around people. You can trust others easily. You have great reasoning skills, and you are quick learner. You are able to adapt to most situations. You tend to be very territorial and picky. You don't like people messing with your stuff. You have keen senses and reflexes. You can defend yourself well and quickly sense danger.

What Animal Are You?

Een varken dus. Ik link het niet onmiddellijk aan iets anders dan spek. Goed gebakken, met bruine suiker op een boterham. En dan traditiegewijs liefst nog op de oudejaarsochtend. Lekker vroeg als de rest van de buurt nog aan't ontwaken is. En als ik het dan toch voor het zeggen heb, doe er dan maar een laag sneeuw bij ook. Van waar toch steeds die drang om ons met dieren te vergelijken. Horoscopen, dierenriemen. Waarom. Om jezelf beter leren kennen? Aspecten over jezelf te lezen? Ieder zal wel zijn reden hebben. De mijne was nieuwsgierigheid. En die van u?

Ochtendmist

's Ochtends door de velden naar je werk rijden. Als het water met bakken uit de hemel komt is er inderdaad weinig romantiek mee gemoeid. Maar als er zoals vanmorgen een dikke laag doorzichtige mist hangt... Betoverend. De laag is net dik genoeg om als zonnefilter te dienen. En dun genoeg om het landschap er achter niet te verbergen. De natuur, prachtig gewoon.

Driewerf hoera

Ik heb sinds kort een iphone in mijn handen . Zo'n 3G. Helemaal wild loop ik ervan. Geweldig speelgoed. En verbazingwekkend handig. Opgegroeid tussen de pc's ben ik nog steeds een pc gebruiker. Apple was toen nog macintosh. Met hun TOS. Maar vooroordelen uit de weg. Het gaat in wezen om hetzelfde vind ik. Lees ik net dat FF binnenkort een mobiele versie uitbrengt. Zalig denk ik. Driewerf hoera indien het echt zover komt.