de tijd vliegt

Moe. Zo voel ik me. Ik slaap genoeg, doe regelmatig aan sport. Mijn eetpatroon is afwisselend en gezond. Maar ik ben moe. Ik voel me alsof ik zo nog eens 6 weken vakantie kan gebruiken. Om naar Compostella te fietsen of wat te gaan surfen. Afzondering noemt men het soms. Bezinning. Tijd om opnieuw bij je kern te komen en alles nog eens te ijken. Zoals beren die een winterslaap doen om dan fris aan een nieuw jaar te beginnen. Nu ja, het afgelopen jaar is best wel een zwaar jaar geweest. Ik heb heel wat familiale veranderingen gekend, met als dieptepunt toch wel het overlijden van mijn moeder. Het weegt op een mens. Niet dat ik nors of dagelijks slecht gezind door het leven ga. Maar je voelt het wel. Er zijn ervaringen die je als mens niet kan kan plaatsen tot je ze in elke vezel van je lijf voelt. Zoals die laatste knuffel de dag dat mijn moeder stierf. Ze nam me vast en gaf me zo'n lange en stevige knuffel, dat het achteraf leek alsof ze wist dat het de laatste was. Zo'n moment is emotioneel onbeschrijfbaar. Niets dat ik in mijn leven heb meegemaakt laat zo'n intense afdruk na in je hart, ik voel het keren in de kleinste delen van mijn lichaam als ik er aan terug denk. Ik was erbij toen ze haar laatste adem uitblies, toen haar hart stilaan trager sloeg en er uiteindelijk mee ophield. Dat was een dag later. Ook een ervaring die moeilijk verder te vertellen is. De knuffel daarentegen snijdt emotioneel nog steeds door merg en been. En zo wisselen de seizoen stilaan weer naar zonniger. 'Een jaar dat vliegt', hoorde ik vroeger vol ongeloof wel eens zeggen. Het is waar een jaar, dat vliegt. Misschien wordt het zo stilaan tijd om het jaar eens af te ronden.

ik

Ben pokkeslecht gezind vandaag.
In de auto op weg naar't werk bedacht ik me ' 't zal wel weer den 21 ste zijn vandaag'. En ja hoor 't is vandaag den 21 ste.

kerstavond

De eerst visie was goed. De afgelopen twee dagen was nog een zware spurt. En dan nog een aftitteling schrijven. 't Was weer laat vannacht. Maar onze deadline is gehaald. Twee cadeautjes onder de kerstboom. Ruw, puur, nog zonder mooie hoes, maar met inpakpapier en strik. Ik hoop dat het niet te zwaar gaat zijn voor hen. Mijn intenties zijn goed, maar ik maakte me de bedenking dat het wel eens een emotioneel zware boterham zou kunnen worden. De beelden zijn nieuw. En ze zullen ze voor het eerst in deze vorm zien. Ik hoop dat de warme boodschap de pijn een beetje toedekt.

zondagmiddag

In tegenstelling tot mijn alter ego ben ik van vlees en bloed. Minder makkelijk om je weg te steken achter woorden. Met verantwoordelijkheden, met emoties. Meer dan lucht. Zondagmiddag. We werken verder aan de documentaire. Een volgende stap. De eerste montage is klaar. We hebben lang gepraat over wat de rode draad zal zijn. De kern van het verhaal. Schema's uitgetekend, de draden verbonden. En toch voel ik het niet. De beelden spreken daar niks van. De beelden. Momenten die terugkomen. Herbeleefd. Opnieuw bekijken, en nog eens en nog eens. Je denkt dat het lukt om er puur technisch naar te kijken. Maar dat is het niet. Opnieuw. Het verhaal is er. Maar je verliest de hoofdzaak. We proberen het nog eens. De hoofdpunten worden opgelijst en we gaan op zoek naar de essentie. Drie lijnen komen naar voor. Narratief, de interviews en de omkadering. We schetsen het geheel uit. En beginnen onze zoektocht. Het is een hele kunst om het evenwicht te bewaren. Je balanceert de hele tijd tussen, chronologie en verhaal. Blijt het duidelijk? Komt het over, heeft de kijker het nog mee? Je wil steeds zo weinig mogelijk verliezen. Zo veel mogelijk vertellen. Maar less is more. De eenvoud zoeken. Daar is het woord weer. De essentie. En dan komt die emotie naar boven. Het zit hem in zulke kleine dingen. Een beeld, een stem, een situatie die je herbeleeft. Swung en je bent emotioneel terug daar waar al eens geweest bent. Trigger happy. Na enkele uren zwoegen komen we eruit. We hakken weer een aantal knopen door. Gaan terug naar de basis van onze piramide en beginnen opnieuw stuk per stuk de blokken naar boven te schuiven die ons verhaal in de eenvoud vertellen. Laag per laag wordt dit herhaald. Het licht aan deze tunnel schijnt. We halen opgelucht adem. Weer zijn we een stap verder in de goede richting. Mr B. visualiseert het geheel. Ik poog het verhaal weer een stap verder te brengen in mijn hoofd. Volgende afspraak woensdag. Een nieuwe montage. Een nieuwe stap. Wordt vervolgd.

de dag dat alles anders werd

Op een moment lijk je ineens te begrijpen waar het altijd al over ging. Het is bijna niet waarneembaar. Het zit in details.
Als iemand me vraagt om het uit te leggen moet ik veel woorden gebruiken. Het is een gevoel. Zo sterk aanwezig dat je er niet meer naast kan.
Vanaf vandaag is alles anders. De lei wordt schoon geveegd. Je naam geroepen. Het is tijd om op te staan.
Eerst wankel ik nog, te lang gezeten. Het staan op m'n benen voelt vertrouwd toch zwak. Lang geleden denk ik.
De eerste stap is voorzichtig. Met veel beschouwing, doordacht, beredeneerd. De volgende al meer gesterkt door het gevoel dat het wel ok is.
En voor ik er acht in heb, de deur. Nu ze nog openen. Opnieuw twijfel. En dat gevoel. Mijn benen die daarnet nog wankel aanvoelden worden
gevoed met kracht. Ik sta. De deur, en met haar meteen een hele wereld, gaat open.