Woorden

Woorden. Op een scherm vind ik ze zeer moeilijk te interpreteren. Ik zit me dikwijls af te vragen wat er nu precies bedoeld wordt. Vaak hangt de interpretatie samen met hoe ik me op dat moment voel. Wat dan samenhangt met een al dan niet persoonlijke interpretatie. Nu is het niks nieuws mijn bedenking, dat weet ik. Het valt enkel op. Ik ben de afgelopen week weinig online geweest. 2 verlengde weekends die we optimaal hebben benut. Daar tussen een week opleiding van 's ochtends tot 's avonds. Mijn online activiteit was beperkt tot emails lezen en beantwoorden, de VPN opengooien en wat voorbereid werk doorsluizen. Voor de rest zo bewust mogelijk mijzelf proberen te zijn en dat beviel me wel.

ZIen

Vroeger zagen we mekaar. We spraken ergens af en we daagden op. Het contact stond bijna altijd centraal. Vandaag worden berichten op netwerksites verstuurd en wordt er quasi vanuit gegaan dat je ze leest. Alsof het persoonlijk tegen je verteld is. Het werkt voor mij niet meer. Ik merk dat ik de berichten minder en minder lees, ze te laat lees of volledig achterhaalde info tot mij krijg.
Iemand zien in levende lijve werkt voor mij nog steeds het beste. Ik voel graag hoe het met iemand is. En nee, mijn lichaam hoeft daarvoor geen ander lichaam aan te raken. Ik voel het zo ook wel. Of het zit in de intonatie waarmee iemand iets zegt, de geladenheid van zijn/haar woorden. Telefonisch lukt dat net nog. Een stem verraad veel. Niet alles. De mimiek en fysieke houding geven meestal nog meer weg dan de intonatie, hoewel de energie van woorden en het specifiek woordgebruik niet te onderschatten is. Nee. Le vraiment. Geef me dat maar. Iemand zien, ermee aan tafel zitten, contact maken, samen komen, samen sporten. Dat gaat boven alles. Wij mensen zijn niet gemaakt om ergens van op afstand interactief met elkaar te wezen. Wij willen kunnen voelen, kunnen ervaren. De virtuele wereld is prachtig, daar twijfel ik niet aan. De mogelijkheden die het ons biedt zijn ronduit wonderlijk te noemen. Het valt op dat door de interactiviteit ik toch steeds op zoek ga naar dat 'in real live' contact. Dat ik het virtuele meestal gebruik waar voor het bedoeld is, namelijk van op afstand communiceren.

reali-tijd

Ik zou graag het begrip ‘psychologische tijd’ introduceren. Eenvoudig gesteld zijn er twee soorten tijd. De mechanische of klokkentijd en de psychologische tijd. De ene is meetbaar en leef je. De andere be-leef je. Op de tijd die je beleeft staat dus geen grens. Je kan als vijftiger perfect inbeelden -en je dus ook voelen- alsof je 20 bent. Psychologische tijd dus. Mensen worden niet graag betutteld. En wanneer je ze in een hokje stopt steigeren ze. Sommige mensen zijn 20 en gedragen zich als 50′ers. Andere 50′ers handelen als pubers. En in realiteit zijn 2/3 van de mensen die aan kanker sterven tussen de 50-60. Mijn punt. Communiceer als mens. Zorg voor een waarde-volle communicatie. En je zal gehoord worden, ongeacht de leeftijd.