ikbenjohanpeeters

Mijn naam is Johan Peeters
mocht je dat nog niet uit de titel hebben begrepen. Nooit had ik eraan gedacht mijn naam bekend te maken. Het voelt steeds aan als een stuk van mijn privacy dat geschonden wordt. Waarom wil iemand weten wie ik ben, waar ik woon of wanneer ik geboren ben?

Identiteit.

Wat is wie je werkelijk bent? Is dat de naam die je draagt, het huis waarin je woont, de auto waarin je rijdt of het werk dat je uitvoert.

Stilaan kwam ik erachter dat al die ‘identiteiten’ waar ik zo naar verlangde rollen zijn. Rollen die me helpen op een bepaald moment iemand te zijn. Want iemand was in mijn redenering beter dan niemand. Je moet toch iemand zijn…

Het duurde lang voor ik de puzzel zag waarmee ik zo passioneel speelde. Elke rol vertolkt een deel van mij. Telkens een andere. Het verkennen van al die delen maakte me weer een beetje heel. En zo kom ik tot mezelf. Een lange zoektocht is het. Telkens met nieuwe wegen die leiden naar nieuwe inzichten en ontdekkingen. Hoe meer ik van technologie begon te begrijpen hoe meer ik doorkreeg dat wij als mens alles naar ons evenbeeld hebben geschapen. Gecreëerd, bedacht. Creatie en communicatie. Een stroom die nooit stopt. Het gedachtegoed vormgeven.

En dat gedachtegoed bracht me tot hier, nu, dit blog, deze tekst.

Nu, een aaneenschakeling van momenten en keuzes die als een matrix van oneindigheden concreet herleid worden tot de realiteit. Het idee van deze blog kwam uit de hoeveelheid. De confrontatie dat je als Johan Peeters helemaal niet zo snel moet vrezen om je identiteit. Er staat altijd wel ergens een andere Johan Peeters klaar. Die hoeveelheid zette me aan het denken. Wat als. Die kleine verandering die zorgt voor een verandering. Eerst onmerkbaar klein, maar als een rimpel in water steeds uitbreidend. Een positieve gedachte.

Misschien kan ik wie ik ben wel delen zodat ook anderen door mijn zijn een meerwaarde ervaren. Zodat ik op één van de twee vragen ‘ja’ kan antwoorden als ze gesteld worden. En dus welkom op ‘ikbenjohanpeeters’. Een poging om een beetje meer zon te brengen. Ideeën en ervaringen te delen. Om te communiceren en te creëren. Om met z’n allen samen een beetje meer onszelf te zijn en misschien van daaruit terug tot de conclusie te komen dat we allemaal één zijn.

Zatterdag

Wat een week. Staatsgevaarlijk word je verklaard als je een mening vormt. Populisme wordt je verweten als je vindt dat je het recht hebt om te weten wat er met belastinggeld gebeurt. Erg zeg ik dan. Er wordt dan nog vergeten dat de berichtgeving van een inwoonster van ons buurland komt. Het wordt pas echt gevaarlijk als woorden aan banden worden gelegd. Is er zo nooit een periode geweest waar ze achteraf van zeiden 'never again'? Take it like a man. De discussies worden fel gevoerd. 'Niet meer dan normaal dat het barmeisje ontslagen wordt' schreeuwen er veel, zwijgplicht heb je achter den toog. Mocht er sprake zijn van laster en eerroof, laat je advocaat dan een brief sturen, kan toch niet zo moeilijk zijn als minister. Daarvoor een hele groep mensen uitroepen als staatsgevaarlijk. Mmh. En waarom wijzen naar bloggers. Zijn het niet de media die het gebeuren uitvergroten? Worden kranten en hun journalisten ook staatsgevaarlijk? Een gevaarlijk spel. En over wat hebben we het dan. Een pint teveel gedronken, sjans dat hij niet moest blazen zoals 'kijk uit' boegbeeld overkwam.
Ik ga lekker eten. En een filmkje meepikken. 't Is te hopen dat ik geen ministers tegenkom.